اتاق انتظار:انتخاب نکردن در عصر هوش مصنوعی اتاقی بود با چهار دیوار سفید. نه پنجره داشت نه در. هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده اینجا، هیچ‌کس یادش نمی‌آمد کی وارد شده. فقط می‌نشستند روی صندلی‌های فلزی و منتظر می‌ماندند. بیست و سه نفر بودند، هر کدام روی صندلی خودشان. صندلی‌ها به هم چسبیده بود، اما انگار هر کسی در جزیره‌ای تنها زندگی می‌کرد. ساعت بزرگ و سیاهی به دیوار بود که …

ادامه مطلب